یکی از مبادی مهم اخلاقی در برخورد کارگذران ودعوت گران اسلامی با یکد یگر
عبارت از حسن ظن به دیگران وبرداشتن عینک بد بینی از روی چشمهای خود نسبت
به اعمال آنان می باشد ونباید اخلاق مسلمان چنین باشد که در وقت موازنه
کردن اعمال دیگران وموضعگیریهای شان همیشه آنان را متهم وکار خود را توجیه
کند زیرا خداوند ما را از برائت جستن وتبرئه نفس خود نهی کرده است. {هُوَ
أَعْلَمُ بِکُمْ إِذْ أَنشَأَکُم مِّنَ الْأَرْضِ وَإِذْ أَنتُمْ أَجِنَّةٌ
فِی بُطُونِ أُمَّهَاتِکُمْ فَلَا تُزَکُّوا أَنفُسَکُمْ هُوَ أَعْلَمُ
بِمَنِ اتَّقَى}[النجم : 32]: خداوند از همان زمان که شما را از زمین
آفریده است،واز آن روز که شما به صورت جنینهای ناچیزی در درون شکمهای
مادرانتان بوده اید،از شما به خوبی آگاه بوده است وهست. پس از پاک بودن خود
سخن مگوئید،زیرا که او پرهیزگاران را بهتر می شناسد.
آگاه باشید که دلها با یاد خدا آرام میگیرد
از عمر بن خطاب – رضی الله عنه- روایت است که
فرمود:« بَیْنَمَا نَحْنُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى
اللَّهُ
عَلَیْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ یَوْمٍ إِذْ طَلَعَ عَلَیْنَا رَجُلٌ شَدِیدُ
بَیَاضِ
الثِّیَابِ شَدِیدُ سَوَادِ الشَّعَرِ لَا یُرَى عَلَیْهِ أَثَرُ السَّفَرِ
وَلَا
یَعْرِفُهُ مِنَّا أَحَدٌ حَتَّى جَلَسَ إِلَى النَّبِیِّ صَلَّى اللَّهُ
عَلَیْهِ
وَسَلَّمَ فَأَسْنَدَ رُکْبَتَیْهِ إِلَى رُکْبَتَیْهِ وَوَضَعَ کَفَّیْهِ
عَلَى
فَخِذَیْهِ وَقَالَ یَا مُحَمَّدُ أَخْبِرْنِی عَنْ الْإِسْلَامِ فَقَالَ
رَسُولُ
اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ الْإِسْلَامُ أَنْ تَشْهَدَ
أَنْ لَا
إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ
عَلَیْهِ وَسَلَّمَ وَتُقِیمَ الصَّلَاةَ وَتُؤْتِیَ الزَّکَاةَ وَتَصُومَ
رَمَضَانَ وَتَحُجَّ الْبَیْتَ إِنْ اسْتَطَعْتَ إِلَیْهِ سَبِیلًا قَالَ
صَدَقْتَ
قَالَ فَعَجِبْنَا لَهُ یَسْأَلُهُ وَیُصَدِّقُهُ قَالَ فَأَخْبِرْنِی عَنْ
الْإِیمَانِ قَالَ أَنْ تُؤْمِنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِکَتِهِ وَکُتُبِهِ
وَرُسُلِهِ
وَالْیَوْمِ الْآخِرِ وَتُؤْمِنَ بِالْقَدَرِ خَیْرِهِ وَشَرِّهِ قَالَ
صَدَقْتَ
قَالَ فَأَخْبِرْنِی عَنْ الْإِحْسَانِ قَالَ أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ
کَأَنَّکَ
تَرَاهُ فَإِنْ لَمْ تَکُنْ تَرَاهُ فَإِنَّهُ یَرَاکَ قَالَ فَأَخْبِرْنِی
عَنْ
السَّاعَةِ قَالَ مَا الْمَسْئُولُ عَنْهَا بِأَعْلَمَ مِنْ السَّائِلِ
قَالَ
فَأَخْبِرْنِی عَنْ أَمَارَتِهَا قَالَ أَنْ تَلِدَ الْأَمَةُ رَبَّتَهَا
وَأَنْ
تَرَى الْحُفَاةَ الْعُرَاةَ الْعَالَةَ رِعَاءَ الشَّاءِ یَتَطَاوَلُونَ
فِی
الْبُنْیَانِ قَالَ ثُمَّ انْطَلَقَ فَلَبِثْتُ مَلِیًّا ثُمَّ قَالَ لِی
یَا
عُمَرُ أَتَدْرِی مَنْ السَّائِلُ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ
قَالَ
فَإِنَّهُ جِبْرِیلُ أَتَاکُمْ یُعَلِّمُکُمْ دِینَکُمْ»
بسم الله الرحمن الرحیم
پیامبر (ص) فرمود:سه امر است که در هرکس باشد شیرینی ایمان را مییابد، اینکه خداوند و فرستادهاش از هر چه غیر از آن دو است، برایش محبوبتر باشند...
خداوند می فرماید: …وَالَّذِینَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبّاً لِلَّهِ … (165)-البقره-
- ... کسانیکه ایمان آوردهاند خداوند را سخت دوست دارند...
چه کسی مهربانتر و دلسوزتر و آگاهتر از خداوند به انسان می باشد؟
نشانههای کوچک قیامت ذکر شده توسط علماء بسیارند ولی من بعد از دقتنظر در احادیث نبوی و دستیابی به نظر علماء دربارة صحت و سقم و یا قوت و ضعف آنها (در حدود علم قاصرم) آنچه به اثبات نرسیده بود و یا اثبات شده ولی حدیث صحیحی دربارة آن یافت نمی شد همه را حذف و تنها به نشانههای اثباتشده در سنت نبوی بسنده کردم.
وقتی از قهرمانی و
سلحشوری و شجاعت و کارهای بزرگ سخن به میان
می آید، بیشتر مسلمانان از هر عصری فقط چند اسم مشهور را به یاد دارند.
مثلا از دوره صحابه، خالدبن ولید و علی بن ابی طالب و حمزه بن عبدالمطلب را
نام می برند و فراموش می کنند که اکثریت نسل صحابه رضی الله عنهم قهرمانان
و شجاعانی بودند که دشمن حتی سوار بر شتر نمی توانست در مقابل آنها که
پیاده بودند، مقاومت کند. اکثر مسلمانان از دوره های بعد از عصر صحابه،
یوسف بن ایوب معروف به صلاح الدین ایوبی و سیف الدین قطز و ظاهر بیبرس را
می شناسند و تازه همین چند نفر را هم اکثر مسلمانان نمی شناسند. این در
حالی است که چه بسیار بوده اند سلحشوران مسلمانی که صفحات درخشانی از شجاعت
و شهامت در کتب تاریخ ثبت کرده اند و چه نقش بزرگی که در حمایت از امت
اسلامی ایفا کرده اند.